Ik weet niet meer wie ik ben of zal zijn ik snap niets van mijzelf, veel mensen zijn jaloers op mij omdat ik niet meer zo hard hoef te werken. Ik ben bang voor mijn uitkering durf niets te beginnen omdat ik bang ben dat ik ziek zal worden en dan kunnen we hier niet meer blijven wonen. Ik heb geen energie ik denk dat het psychisch is maar dat helpt me ook niet verder. Bernard snapt er helemaal niets van.

Eind maart komt hij weer thuis, dan moeten we weer helemaal aan elkaar wennen de weekenden zijn kort en niet leuk hij heeft hard gewerkt dus moet bijkomen verwend worden en ik ben blij  als het  weer maandag morgen is.

Ik weet het gewoon niet meer is dit waar ik zo naar uit heb gekeken?

Ik voel me aan de rand van de maatschappij staan ook aan de rand van het leven van mijn man. Ik stel niets meer voor, ben goed genoeg om de huishouding te doen de was,  en te koken., ik heb een burn out of hoe je het ook maar wilt noemen. Ik was niet meer instaat om de lesruimte klaar te maken, voor een meeting ,simpel stoelen klaar zetten en de beamer aansluiten.

De psycholoog die ik na een paar weken spreek zegt ga nooit meer naar dat bedrijf terug, je gaat dan weer helemaal kapot door de werkdruk, en vooral door de manier waarop de manager met je omgaat. Het ene moment functioneer ik als de beste en het volgende moment wordt ik verguisd en aan het kruis gehangen.  We wonen een poosje in een huisje in het bos, daar kon ik normaal niet tegen ik moest ver kunnen kijken ruimte om me heen. Nu wilde ik me verstoppen niet meer naar de lucht kunnen kijken.

De burn-out is omgeslagen in een diepe depressie, het leven heeft weinig zin meer. Mijn zelfbeeld is op het nulpunt beland!

Herken je iets van je zelf in dit verhaal? Wil je meer  informatie bel gerust.